21 Eylül 2016 Çarşamba

HERKES İÇİN


insan bazen en iyi bildigi şeyleri unutur..en sevdigi rengi, dogum tarihini, sevdiklerinin ismini ya da cismini…insan bazen kendini biryerlerde unutur..istiklalin ara sokaklarında, hiçbilmediği bir kitapçıda ya da bebek sahilde kimsenin gormedigi o bankta..insan bazen neyi en iyi bildigini bile unutur..kendisini nasıl anlamladırdıgını..neyi kendine en cok yakistirdigini ya da asla ne olamayaacagını..insan unutmak isteyince aci gelen butun gercekleri unutur..
ben de unuttum..ne okudugumu, kac yasinda oldugumu, neyi hic bilmeden bildigimi sandigimi, neye kendimi en cok yakistirdigimi, aslinda sandigim seyden ne kadar baska birsey oldugumu ben de unutttum..hatırladım mı peki?evet..hem de cok acı..elimde birseyler parcalayip toparlayamadıgımda anladım, bildigim sandıgım cozum yollarının çıkmaz oldugunu gordugumde anladım, bir gozde gorunmek istedigimden cok baska birsekilde goruldugumu hissettigimde anladım, hic bitmeyecek hikayeler yazma istegimin bos bir yalan oldugunu gordugumde anladım..baska semtin cocuklarını izlerken televizyonda bana ait olmayan bir semtte yasadıgımı anladım..dunyayı bana gosteren gozun benim gozum olmadıgını o lensleri cıkardıgımda anladım..boyumu uzun gosteren topukları cıkardıgımda, pembe elmacık kemiklerimdeki makyajı yıkayıp, sırtımı diklestiren ozguven korsemi cıkarınca anladım!
insanin bazen ne kadar o istedigi ‘birşey’ olamayabilecegini cok acı anladım!
 _kendime en yakın bulduğum yolumun çakışması için çabaladığım birinden alıntıdır,affola_

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Design : Blogger Tasarım